Op school en telefoon uit Italië

Ik ben op je school in Schagen geweest. De onderwijzeres was een buurvrouw van het Zwaluwplein waar je de eerste drie jaren van je leven gewoond hebt. Je doet het op school redelijk goed.

Een beetje schuchter in de omgang en onzeker in de groep. Dat is thuis wel anders. Zij vertelt dat je zo je momenten hebt van stil zijn in de klas en dat je soms niet goed in je vel zit.

"Er gaat heel wat rond in haar hoofdje", dat kun je soms wel zien zijn de woorden van juffrouw Ietje.

De verder vakantie komt er geen enkel bericht. Ik probeer me te vermaken met veel wielrennen en gitaar spelen. Maar eigenlijk gaat deze zomer een beetje aan mij voorbij.

Ik heb intussen een nieuw huis gekocht in Hoorn, Gerard den Brabanderhof 85.

Toch verblijf ik meer bij Oma Annie in Amsterdam. Zij is al 85 jaar en ik probeer haar zoveel te helpen met het behouden van haar zelfstandigheid. Het is geen mens voor in een bejaardenhuis en ik heb heel veel steun aan haar en zij hoop ik ook aan mij.

14 augustus 1997

Ik kom thuis van mijn werk en er is gebeld naar oma Annie door Yolanda.

Er zou worden terug gebeld maar dat gebeurt die avond niet meer.

Toch ben ik blij dat er weer een vorm van contact is. Ik moet alleen uitkijken dat ik niet kwaad word.

15 augustus 1997 22.00 uur Yolanda belt vanuit Italië.

Ze vertelt dat ze in ondertrouw is gegaan en haar geluk heeft gevonden. In september komt ze terug voor 2 weken naar Schagen. Je zou dan bij mij komen logeren. Ik vraag om een adres in Italië, maar krijg geen antwoord. Het huis waarin je zou gaan wonen is nog niet klaar. Ik geloof er niets van en hoor dat het gesprek vanuit een telefooncel wordt gepleegd. Ik probeer duidelijk te maken dat het voor Stephanie belangrijk is dat zij met mij een regelmatig contact heeft. Maar het wordt weer ontweken. Wel wordt er nog verteld dat jullie nog drie weken naar Shrilanka gaan. Ik vraag of ze er voor wil zorgen dat Stephanie de kans krijgt mij een kaart te sturen.

Yolanda zegt dat je daar niet zoveel voor voelde, maar ik kan me dat moeilijk voorstellen omdat je als je hier de kans zag aan iedereen een kaartje wilde versturen.

Ik vraag of je er bent.

Je stem klinkt als een dood vogeltje. Geen enkel stukje plezier in je stem te herkennen. Je leeft alleen even op als Oma Annie verteld over een nieuwe poes die bij haar komt. Pocco is zijn  naam en je reactie is, "wat een rare naam voor een poes".  Het gesprek duurt niet langer dan 10 minuten.

Ik spreek af te gaan schrijven naar Stephanie via Oma Truus in Schagen.

Met mijn gevoel weet ik, na dit gesprek geen raad. Aan de ene kant blij met het horen van je stem en aan de andere kant ontzettend kwaad om het niet kunnen komen tot een afspraak met Yolanda.

10 september 1997

Ik heb je weer aan de telefoon gehad. Je vertelt me over een olifant die je op vakantie gezien hebt.

Op mijn vraag of je erop geklommen bent, was het antwoord - "dat is veel te gevaarlijk.

Maar je wil toch wel even weten of ik er wel "opgeklommen" zou hebben.

Je gaat zo te horen wat beter. Je kwebbelt weer een beetje als vanouds.

Ik zelf kan er maar niet goed mee omgaan. Ik ben je niet echt kwijt, maar heb je ook niet vlak bij me. Ik moet daar vaak om huilen.

Yolanda vertelde dat je eind september of begin oktober naar Nederland komt.

Ik zal gebeld worden als je er was om je te kunnen ophalen. Ik moet maar weer afwachten.

Het huis in Italië is volgens Yolanda nog niet klaar en een adres krijg ik wederom niet uit haar.

Ik spreek opnieuw af dat ik mijn kaarten en briefjes naar jou zal toesturen via Oma Truus in Schagen.

De eerste die ik stuur is er een van een poesje in een afgeknipte spijkerbroek.

Naar boven

Startpagina Nederlands