Terug in Nederland

Volgens kennissen in Schagen kom je naar Nederland om als bruidsmeisje bij Marjan haar trouwen te zijn. Dat is dus 17 oktober 1997. Ik hoop je op 18 oktober te kunnen halen want dat is de verjaardag van Oma Annie, zij wordt dan 85 jaar.

Mijn leven is compleet veranderd sinds jij niet langer dicht in mijn buurt bent. Ik heb al mijn energie nodig om toch door te gaan. Maar hopen dat ik je wat langer bij me kan hebben als je weer in Nederland terug komt en er maar lekker van genieten.

Nog niets gehoord uit Italië. Kom je nu wel of niet? Als ik 18 oktober nog niets gehoord heb zal ik de advocaat vragen uit te laten zoeken of je in Nederland bent en een omgang af te laten dwingen

10 oktober 1997

Ik stuur een kaart naar Schagen als een welkoms groetje als je aan mocht komen. Vertel over de nieuwe auto die ik gekocht heb, zodat je weet waar je naar moet uitkijken, als het je tenminste wordt voorgelezen. En tevens duidelijk te maken dat ik verwacht dat er contact wordt opgenomen.

13 oktober 1997

Je bent in Nederland!!! Ik ga je donderdag 16 oktober ophalen. Yolanda heeft naar mijn werk bij de Stadsbank van Lening in Amsterdam gebeld. Mijn collega's hebben direct naar mijn moeder gebeld omdat ik op een cursus zat die dag. Veel van mijn collega's leven erg met mij mee, dit omdat zij jou ook kennen.

16 oktober 1997

Op naar Schagen om je op te halen bij Oma Truus.

Mijn eerste indruk is dat je er erg moe en gespannen uit ziet. Het is ook al weer bijna 5 maanden geleden dat we elkaar voor het laatst gesproken hebben. Je eerste reactie is "Wat een leuke auto, hij is lekker hoog net een busje". Terwijl Yolanda je probeert in de riemen te krijgen, zie ik Oma Truus boven op de slaapkamer staan en voorzichtig groet ze mij. Een zoen kan er voor mij pas later af in de auto. Voor het gevoel lijkt het of we elkaar een week niet gezien hebben. Je kwebbelt er direct als vanouds op los. Natuurlijk moet je weer even lekker pesten en zogenaamd spugen in mijn oor. We aan naar Oma Annie. Alle spelletjes komen weer aan bod tijdens de rit naar Amsterdam.

Zingen, je verstoppen achter in de auto en het meesturen achterin alsof jij de auto bestuurt worden weer herhaald alsof je niet weggeweest bent.

Bij Oma Annie moeten we ons natuurlijk weer eerst verstoppen bij het aanbellen. Ik moet achter de boom en jij staat om het hoekje bij de voordeur. Oma Annie speelt het spel mee en jij krijgt de kans om achter haar om naar binnen te glippen. Het feest kan beginnen. Alles moeten we doen. Koffie drinken uit je eigen speelgoed servies, alle stoelen worden verplaats om een zogenaamd restaurant na te spelen en de gordijnen moeten dan ook wel even dicht anders is het niet gezellig genoeg.
We gaan natuurlijk wel even een cadeau kopen van het geld dat wij in je spaarpot hebben gegooid.

Maar je wil niet alles opmaken, dus een deel mee en op naar de speelgoedwinkel. Het wordt een Barbie (de hoeveelste?) Voor Oma Annie wil je een bos bloemen kopen voor haar verjaardag en dan moet Oma Truus er toch ook een krijgen vind je.
We spelen samen met de barbies, de clown en zolang ik maar gek doe lach je aan een stuk door.'s Avonds is het even weer moeilijk, je wilt eigenlijk blijven, dat voel ik en je rekt het aantrekken van schoenen en jas. Maar hoe erg ik het ook vind het gaat niet anders. Yolanda werkt niet mee en verteld zelfs dat je niet wilt blijven slapen. Wat moet ik daar nu aan doen? Als ik je niet terug breng staat de Politie voor de deur en dat wil ik je niet aandoen. Van mij mag je altijd blijven. Bij het afscheid komt buurvrouw Miets je nog even wat lekkers toestoppen. Onderweg zingen we maar weer een liedje of 10. We hebben een Cd met een nummer over Pokahontes. De CD gaat op herhalen bij dat nummer. "Alleen dat nummer Dees!" hoor ik achter me. Tot aan Schagen probeer je dat lied te zingen. Het meerstemmig en zeker niet gemakkelijk. Je zingt de tweede stem mee en die is moeilijk, maar even de woorden oppikken en je pakt het op.
Je bent muzikaal, denk ik en dat heb je niet van een vreemde.

We spreken af voor 19 oktober! Deze dag voelde ik me weer compleet.Mijn spookkie weer gezien! Voor mijn gevoel is het niet goed dat je naar Italië mee moest. Ik zie je meer als een balgehakt kind. Je houdt van gezelligheid. Je geeft om anderen en aan anderen. Dat zit in je karakter houden zo.

19 oktober 1997

Ik mag je pas om 11.00 uur ophalen! Volgens Yolanda zou je als bruidsmeisje bij Marjan haar huwelijk te moe worden om vroeg te worden opgehaald. Ik denk dat ze zelf wil uitslapen. Je bent anders dan de vorige keer, levendiger, vrolijk en vrij!

We gaan naar Hoorn. Je weet niet precies het huis meer te vinden! Maar ik hoor je in jezelf het nummer 85 als acht en vijf opzeggen.
Direct door naar jouw kamertje en je bent er niet meer uit te krijgen. We moeten boven een broodje eten. De tafel wordt door jou gedekt. Natuurlijk moet je weer even "avondje spelen" Het samen slapen ritueeltje van vroeger wordt herhaald en alles moet donker en zogenaamd samen slapen in jouw bed en daar hoort ook het snurken bij. Alles wordt weer van z'n plek gesleept en volgens jouw idee weer ingericht.

Naar Oma Annie? Het gaat een beetje moeilijk het liefst blijf je de hele dag op je kamer, maar het is mooi weer en je vraagt of we weer eens met z'n tweetjes gaan fietsen. Toen je kleiner was ging ik in Schagen in de Menno Poldervaartstraat altijd met je wandelen en kon je op je driewieler even lekker "racen". Uren zijn we zo in Schagen op pad geweest totdat je iets te snel ging en ik de fiets nodig had om je te kunnen blijven volgen. Hoe vaak ik je fiets heb moeten dragen als je geen zin meer had weet ik niet meer.
Dus in Amsterdam zit je achter op de oude fiets van mijn vader. Je voeten in de bagagetassen. Zo hebben we heel Betondorp verkend. De dirigent achterop was jij. "Nu links en zo en dan daarheen", heel de straat kon het geloof ik wel horen. De speeltuin wordt natuurlijk niet overgeslagen. "Dees jij moet ook van de glijbaan!"
Ik moet macaroni koken, je eet als een bouwvakker. Toch wil je weer blijven slapen.
Bij terugkomst in Schagen spreek ik Yolanda daarover aan, maar er komt een heel verhaal over verhuizen en een nieuw huis (alweer?) en geen antwoord. Ze heeft je bang gemaakt met de smoes dat als je 's nachts wakker zou worden er niemand zou zijn om je te helpen. Ik probeer haar nogmaals duidelijk te maken en probeer niet kwaad te worden, wat ik natuurlijk wel ben, dat er verbetering moet komen in de kontakten tussen jouw en mij. Jij hebt hele rode wangen. Het was een fijne dag.

20 oktober 1997

Vandaag heb ik eerst Oma Annie uit Amsterdam opgehaald en meegenomen naar Hoorn. Daarna heb ik je in Schagen opgehaald. Eerst natuurlijk weer naar je kamertje. Alles moet dáár weer gebeuren.
Dansenles aan Oma Annie die er maar bij op je bed is gaan zitten.

Tekening maken en natuurlijk daar de boterhammen opeten. Het liefst zou je daar de hele dag blijven maar het is prachtig weer en dit is de laatste dag dat we samen iets kunnen doen. Je hebt er eerst geen zin in om mee te gaan. De voornaamste reden is dat Oma ook me moet maar we gaan naar Enkhuizen waar een sprookjesbos en speeltuin is. Oma Annie kan dat niet meer opbrengen en dat kost toch wel wat moeite om dat aan je verstand te brengen. Uiteindelijk de auto in en rijden maar.
Het is prachtig herfstweer, veel zon en een strakke blauwe lucht.

In het sprookjesbos - De laatste dag.

In het sprookjesbos gaan we eerst alle sprookjes figuren en huisje bekijken.

Het eerste is een donker gat waar je in moet kijken en dat maakt je toch wel een beetje angstig.
Snel doorlopen. De volgende is nog enger een toverheks verhaal met poppen.
Eerst wil je niet eens naar binnen maar als ik uitleg dat je zelf het hele spel kan starten door op een bepaalde plek te gaan staan is het ijs gebroken. Het is prachtig om dat te doen en de toverheks komt dus zo'n beetje een stuk of tien keer voorbij. Nu moet ik je maar naar de volgende te zien te krijgen.Alle huisjes, kasteeltjes en paddestoelen gaan we langs. Alles wordt bekeken. Maar het treintje is natuurlijk het mooiste. Wel drie keer hebben we al erin gezeten! "Die meneer steekt z'n tong tegen me uit", roep je en de bestuurder van het treintje herhaalt het nog eens. Je gaat nog maar een rondje. Maar de speeltuin is natuurlijk het mooiste. Alles is met de hand, dus ik loop me eigen een slag in de rondte bij een draaimolen en jij ziet erin als een koningin en lacht als ik struikel bij het duwen. De kinderboerderij is wel leuk maar nog een keer in het treintje is voor jouw toch nog even belangrijker. Daar gaan we weer!!!

In het restaurant merk ik heel sterk dat je veranderd bent. Jij gaat wel even het drinken bestellen en betalen wordt ook nog even afgehandeld, geen verlegenheid meer, dat is goed. Alleen daarna in de bootjes dat wordt even te veel. Je vertrouwd het niet en we kunnen er niet samen in ik pas er niet meer in.

's Avonds ben je moe en na de pannenkoeken kruip je in je bed op je kamertje. Je wilt blijven slapen. Ik zie geen mogelijkheid dat te regelen. Oma Annie moet voorlezen en jij wilt haar bril op om het even na te spelen. Later in de auto praten we erover en jij zegt "haal me morgen maar weer op dan blijf ik bij je slapen". Ik vertel je dat het ophalen in Italië niet zo makkelijk is. Ik probeer je duidelijk te maken dat als je met me wilt praten en ik er niet ben je alles maar aan je beer moet vertellen. Je belooft dat.
We vragen aan Yolanda of je de volgende dag weer mee mag, maar volgens haar antwoord heb je al een afspraak gemaakt met een vriendinnetje van school. Je hebt tijdens deze vakantie nog twee ochtenden op je oude school in Schagen mogen meedoen. Een soort zoethoudertje? Ik weet het niet maar ook het verhaal van de afspraak trek ik in twijfel. Ik voel me eigenlijk hulpeloos en kwaad tegelijk
Afscheid hebben we al in de auto genomen, je bent opeens weg, je lijkt boos, maar ik kan dat niet goed peilen. In het donker blijf ik nog even op de parkeerplaats staan kijken. Ik kan je net zien zitten in de woonkamer bij Oma Truus je praat heftig en lijkt te protesteren.

24 oktober 1997

'Vrijdag ik heb Yolanda gebeld en met haar afgesproken dat zij het adres, zodra dat bekend zou worden, zal opsturen en rond de kerst als je weer terugkomt je weer kan ophalen.
Ik krijg je nog even kort aan de lijn, je lacht en vraagt of ik de volgende keer weer pannenkoeken heel hoog de keuken in ga gooien. Helemaal tegen het plafond!!!

Je gaat terug naar Italië en ik voel me ontzettend onmachtig. Waarom kan het niet normaal geregeld worden. Aan mij zal het niet liggen. Al moet ik helemaal naar Italië afreizen dat is geen moeite voor me.
Ik heb je hierna nooit meer gezien.

Naar boven